http://sedayejavaneirani.blogfa.com/ حالا که آمدی چترت را ببند در ایوان این وبلاگ جز مهربانی نمی بارد fa blogfa.com Tue, 10 Nov 2009 16:36:18 GMT http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-63.aspx <P dir=rtl>امروز کسیُ دیدم که پارسال وقتی با دوستام رفتیم و به صحبت هاش گوش دادیم، اونا از اوایل بحث شروع به اس ام اس بازی و کتاب خوندن و خندیدن کردن و من یه پست جدید برای وبلاگم نوشتم. از بس که بی خود حرف میزد.....</P> <P dir=rtl>امروز باز دوباره داشت همون حرف های پارسالش میزد.من تمام مدت به این فکر میکردم چطوری میشه یه آدم بعد از یک سال هیچ تغیری توی گفتار  نداشته باشه؟ و عینا همون حرف ها رو تکرار کنه؟!</P> <P dir=rtl>بعد تصمیم گرفتم همون پستی بذارم توی وبلاگم  که پارسال وسط حرفاش به ذهنم میرسید.البته من از پارسال تا امروز تغیر کردم.نه اینکه عوض شده باشماااا، نه.ولی به افکار جهت داده شده.</P> <P dir=rtl>ولی گاهی لازمه که آدم یه سرکی توی گذشته بکشه و یه لبخند کوتاهی روی لبش بشینه و بعد توی افکار خودش غرق بشه.</P> <P dir=rtl>با تشکر از آرشیو....!</P> <P dir=rtl>"</P> <P dir=rtl>نمی دانم این روزها چِم شده! این روزا تقریبا مغزم تا مرز ترکیدن پیش رفته و آخر شب که میشهerror میده!از بس که در طول روز فشار میارم به این گردوی کوچک پلاسیده! و وقتی که می خوابم شبیه اون کامپیوتری میشم که از ۸ صبح تا ۵ عصر یکریز روشن بوده و تازه کلی کارمند مثلا متعهد! پشتش می نشینند و یکی یکی بازی می کنن و وقتی روی دکمه یTurn off کلیک میکنی قار قار کنان چند ثانیه ای طول میکشد تا خاموش بشه!</P> <P dir=rtl>البته همون طور که در چند خط فوق ذکر شد مغز من بیشتر شبیه  یه گردوی گندیده ست تا کامپوتر آپ دیت شده ی ادارات!</P> <P dir=rtl>بگذریم ....راستی</P> <P dir=rtl>چه خوب است که اینجا Back spaceدارد و تو افکار خط خطی مرا نمی بینی! این جا مثل کاغذ نیست که وقتی صفحه ی دفترت را باز میکنی و قلم را به دلت می سپاری در هر خط چند بار خط می زنی و وقتی برگشتی و می خوانی می بینی که چه ذهن آشفته ای داری! هر چند صفای خودکار و کاغذ چیز دیگری ست، اما این روزها همه چیز پست مدرن و الکترونیکی شده اند. حتی دولت مهرورزمان!!! دولت الکترونیک دارد!!!یاد نتایج کنکور امسال و شلوغی صف کارت بانکها و صفهای پمپ بنزین افتادم!!</P> <P dir=rtl>بی خیال، ما رو چه به سیاست!!! من هنوز هم همان آدم بی شعور سیاسی ام که هرگز از سیاست دنیا خوشش نمی آید! راستی این جا مملکت اسلامی است واقعا؟! مگر آنها از اسلام چه می دانند؟ مگر من چه میدانم؟ اما عدالت و حکومت علی (ع) زبانزد است، چرا اینجا عدالت را نمی بینم؟!</P> <P dir=rtl>من هنوز همان جوان ایرانی ام که صدای جوانی را زمزمه میکند و هنوز وقتی صدای جوان را میشنود هیاهو برپا میکند. مثل کودک ۴ ساله ای که وقتی در کودکستان است خاموش می نشیند و تا مادرش را میبیند شروع به حرافی میکند و شیطنت و دلبری میکند!</P> <P dir=rtl>من همان کودکم که در میان امواج صدا غرق میشوم و وقتی به اولین موج جوانی میرسم انگار دیری ست که آشنایم! من همان کودکم که هنوز صدای جوانی در گوش اوست. هرچند شاید جوان دیگر برترین نباشد!</P> <P dir=rtl>اما جوان جوان است و عاشق.</P> <P dir=rtl>و من جوانم و هنوز عاشق "صدای جوان ایرانی".</P> <P dir=rtl>یــــــــادگـاری:</P> <P dir=rtl>صدایم داد تا از او بخوانم</P> <P dir=rtl>که من هم درد غربت را بدانم...</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> <P dir=rtl> </P> Tue, 10 Nov 2009 16:36:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=63 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-63.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-62.aspx <P dir=rtl>نمیدونم این حرفایی که میزنمو شنیدی.اصلا نمیدونم باورش داری یانه؟</P> <P dir=rtl>نمیدونم چند بار زیر بارون خیس شدم و دونه هاشو شمردم و آرزوهامو ذکر کردم.</P> <P dir=rtl>نمیدونم چند شب سجاده ی دلمو پهن کردم و "امن یجیبُ المضطرّ اذا دعاهُ و یکشفَ السو ء " از سر گرفتم.</P> <P dir=rtl>نمیدونم توی تقویمم چند روز خط زدم تا این روزا تموم بشه.</P> <P dir=rtl>و حالا دلم گرفته...دلم گرفته و کاش اینجا یکی بود که باهاش حرف بزنم و اون بفهمه حالمو...کاش یکی بود که من هرچی میگفتم  گوش میداد و بعد به نشونه ی تایید حرفام سر تکون میداد.کاش بود و فقط یه جمله میگفت "که تو میتونی.."اصلا نه کاش بود و فقط بودنش برام کافی بود..</P> <P dir=rtl>و فقط یک دوست،نه یک عشق...</P> <P dir=rtl>وقتی میگم یکی ،منظورم فقط یک نفر ِ و کاش اون یک نفر بود.</P> <P dir=rtl>حالا که دیگه حالی واسه نوشتن ندارم،حالا که جونم در میاد برای بروز کردن وبلاگ خاک خوردم.</P> <P dir=rtl>و حالا که مدتهاست بغض میکنم وقتی گوینده سلام میکنه و دلم دیگه تاب شنیدن صدا رو نداره..</P> <P dir=rtl>نمیدونم چرا و چی شده و چم شده؟! اما هنوزم شبم پر از صدا و ستاره و خیال، سو سو میکنه.</P> <P dir=rtl>نمیدونم چرا اما نوشتن کار من نیست.کار من نبود که همه ی نوشته هامو پاره کردم و همشونو به خاکستر آتش توی حیاط خونه ی اقاجون سپردم.</P> <P dir=rtl>کار من نبود،اما عشق من که هست.دلگرمی من..امید من...رویای من.زندگی من. هنوز که هست.</P> <P dir=rtl>حالا که میدونم یه من جونی نیومده، و تمام رمانهامو لابهلای کتابخانه ی بزرگ پدر قایم کرده ام و شبها داستان کوتاه خودمو میخونم.</P> <P dir=rtl>من دلم میخواهد رادیوم روشن کنم و برای همیشه"اینجا شب نیست" بشنوم. دلم میخواد همیشه همه جا شب بود و من موج رادیومو میچرخوندم و بهت و بغضم تموم میشد  و یادم میومد هنوز چقدر دوست داشتن قشنگه.و هدفمند بود قشنگتر.</P> <P dir=rtl>مثل سکوت شب که صدای تیک تیک ثانیه شمار ساعت و فن کیس.</P> <P dir=rtl>مثل نور مهتاب که میوفته گوشه ی اتاقم و دلم میخواد برم زیر نورش دراز بکشم و بخوابم اما دستم به دکمه های کیبورد قفل شده و صدای "آواز رادیو" نمیذاره خواب به چشمام بیاد.</P> <P dir=rtl>و من برای همیشه میخوام که شب بمونه و دلم بارون میخواد.نه،برف...دلم برف و آسمون گل بهی زمستون میخواد که از سوز سرماش مغز استخونم یخ بزنه و من بلرزم و قند توی دلم آب بشه که چه زمستونه خوبیه. و بعد دوباره شعر "اخوان" یادم بیاد که پادشاه فصل ها پاییز وهی زمزمه اش کنم و نم بارون روی ناودون اتاقم لی لی کنه و قطره هاش خودشونو به شیشه ی پنجره اتاقم بکوبونن و دست خواهش دراز کنن و رگه های بارون روی بخار شیشه روون بشه به سمت پایین.</P> <P dir=rtl>و من هنوز از صدای " آواز رادیوم" حظ کنم.</P> <P dir=rtl>بعد پلکم تر بشه و رو به صفحه ی مانیتور بکنم و یه نگاه به ساعت بندازم و صدای دکمه های کیبور ذهن بازیگوشمو قلقلک بده و بفهمم چه ذهن آشفته ای دارم.</P> <P dir=rtl>مثل نوشته های گاه به گاهم که لای روزنامه های روز پنهان میکنم.مثل قایم کردن کاغذها لابه لای جزوه های درسی!</P> <P dir=rtl>مثل نشستن پشت میز و برگه ی سفید و دراوردن و شروع به بازی کردن با حرف ها.</P> <P dir=rtl>مثل ارزوها...مثل از خواب پریدن های یک ساعت به یک ساعت...مثل کابوس چیزی مثل کنکور به جای دیدن رویا..</P> <P dir=rtl>مثل دلتنگی..بغض...کینه..اشک....تردید....</P> <P dir=rtl>مثل من...مثل این روزهای من...</P> <P dir=rtl>مثل نوشتن </P> <P dir=rtl>و</P> <P dir=rtl>همین برای من کافیست!</P> <P dir=rtl>ه م ی ن......</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>یـــــــــــــــــــادگـاری:</P> <P dir=rtl>در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد                         حالتی رفت که محراب به فریاد آمد</P> <P dir=rtl>از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار            کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد</P> <P dir=rtl>باده صافی شد و مرغان سحر مست شدند           موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد</P> <P dir=rtl>بوی بهبود ز اوضاع جهان میشنوم                    شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد</P> <P dir=rtl>ای عروس هنر از بخت شکایت منما                جمله ی حسن بیارای که داماد آمد</P> <P dir=rtl>دلفریبان نباتی همه زیور بستند                      دلبر ماست که با حسن خداداد آمد</P> <P dir=rtl>زیر بارند درختان که تعلق دارند                        ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد</P> <P dir=rtl>مطرب از گفته ی حافظ غزلی نغز بخوان             تا بگویم که ز عهد طربم یا آمد...</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی </P> <P> </P> <P> </P> Thu, 22 Oct 2009 00:03:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=62 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-62.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-61.aspx دیگه قضیه شرطی شده انگار.. <P></P> <P>یه بار خوبی یه بار بد...</P> <P>یه بار توی دلم قند آب میشه وقتی دارم برمیگردم...</P> <P>یه بار چشمام پر از اشک میشه و سنگینی میکنه....</P> <P>دیگه انگار عادت کردم به دلتنگی...</P> <P>به دلتنگی زیاد...</P> <P>کوتاه و مختصر نوشتم.از خودم و از دلی که دیگه دل نیست...نوشتم تا بدونم آره هنوز عاشقم.</P> <P>.</P> <P>.</P> <P>.</P> <P>.</P> <P>پ ی و ن د :</P> <P>                   " ما همچنان با "داریوش" حال میکنیم و "و یگن" لالایی شبانه مان است..."</P> <P> </P> <P>یـــــــــــــادگـاری:</P> <P>پس از این زاری مکن                هوس یاری مکن</P> <P>تو ای ناکام ، دل ِِ دیوانه</P> <P>با غم دیرینه ام                       به مزار سینه ام</P> <P>بخواب آرام،دل ِ دیوانه</P> <P> </P> <P>با تو رفتم</P> <P>                بی تو باز آمدم</P> <P>                                      از سر کوی او</P> <P>                                                            دل ِ دیوانه</P> <P>پنهان کردم</P> <P>                   در خاکستر غم</P> <P>                                           آن همه آرزو</P> <P>                                                                دل ِ دیوانه</P> <P>چه بگویم با من ای دل چه ها کردی</P> <P>تو مرا با عشق او آشنا کردی</P> <P>پس از این زاری مکن</P> <P>                               هوس یاری مکن</P> <P>                                                         تو ای ناکام</P> <P>                                                                             دل ِ دیوانه </P> <P>با غم دیرنه ام</P> <P>                      به مزار سینه ام</P> <P>                                               بخواب آرام </P> <P>                                                                 دل ِ دیوانه</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> Sun, 04 Oct 2009 13:08:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=61 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-61.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-60.aspx <P dir=rtl>آسمون دلش گرفته بود.من نمیگم که....خودش می گفت...</P> <P dir=rtl>بدجوری هم گرفته بود...این یکی من میگم...</P> <P dir=rtl>میدونی من بارون بهار بیشتر دوست دارم...چون رعدوبرق نمیزنه و من از ترس مچاله نمیشم یه جایی...</P> <P dir=rtl>من بارون بهار دوست دارم چون آروم بغضش خالی میکنه...چون آروم دلش میشکنه....نه که بارون پاییز و اصلا دوست نداشته باشماا...نه..وقتی که بارون میاد هیچی نمیتونه من قانع کنه که توی خونه بمونم..من زیر بارون پاییزم خیس ِ خیس میشم...</P> <P dir=rtl>پاییز که میشه دلم میخواد برم توی یه خیابان خلوت و طولانی و هی راه برم و بدوم و هی از خش خش کردن برگا زیر پام حظ کنم...</P> <P dir=rtl>پاییز که میشه دلم میخواد برگای زرد و نارنجیشو بردارم توی قاب کنار تختم بچینم و واسه ی همیشه برای خودم نگهش دارم...</P> <P dir=rtl>چند روز که بارون میاد..</P> <P dir=rtl>پاییز هول ِ برای رسیدن...</P> <P dir=rtl>تابستون هی پافشاری میکنه که بمونه.....اما پاییز میخواد بیاد...این جدال تابستون و پاییز قشنگترین اتفاق این روزامه...</P> <P dir=rtl>پنجره ی اتاقم باز گذاشتم که پاییز بیاد ....دستمالمو برداشتم و دارم  میزم از تابستون پاک میکنم...</P> <P dir=rtl>ماه رمضان هم تموم شد...دلم خیلی براش تنگ میشه. دلم برای شبای قدرش خیلی تنگ میشه..برای گریه هام..برای جوشن کبیر خوندام....برای ربنای دم افطارش....برای دعای سحرش....برای خط ویژه ی دلم باخدا....برای قران سر گرفتنام.....برای الله اکبر گفتن ظهرش که تا  صدای موذن بلند میشد میرفتم سر سجاده....برای گرسنگی هام...</P> <P dir=rtl>برای سفره ی افطاری شب جمعه های خونه ی اقاجون که از این طرف اتاق مینداختیم اون طرف اتاق و همه ی دختر خاله ها و دختر دایی ها و نوه ها جمع میشدیم دور هم ...برای بوی حلوایی که خالجونم درست میکرد و میدادیم به همسایه ها..برای بعد از بازکردن روزمون که اقاجون اون بالا میشست و بغض توی چشماش جمع میشد و میگفت برای عزیز تون هم یه فاتحه بفرستید...</P> <P dir=rtl>برای "بوی بارونش"....برای "خدا رو شکر" کردناش....برای اینکه با "بنام خدا" شروع کردم و به امید خدا تونستم یک سال دیگه منم جزء مهمونای خدا باشم...</P> <P dir=rtl>برای اینکه دیگه تموم شد...</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>بوی مهر رفته توی بینیم و چند روز مدام عدسه میکنم....این روزا داره قلقلکم میده و از شوق اومدنش دلشادم...</P> <P dir=rtl>فردا دوباره مدرسه ها باز میشه...دلم میخواست بازم مرفتم سر کلاس اول دبستان مینشستم و معلم بهم "دارا انار دارد" درس میداد...دلم میخواست میرفتم تا دوباره " آن مرد با اسب" می آمد....هرچند که بچه های امروزی کتاب خواندن و خواندن و نوشتنشان با ما کلی فرق داره و آن ها این روزها یک "بخوانیم"و یک "بنویسیم"دارند...من این را روی کتاب پسر  ِ دختر خاله ام دیدم...تازه کتاب آن ها با خط خوش نوشته شده بود...نه مثل مال ما که تایپی بود و هزارتا غلط املایی و مشکل چاپی داشت...</P> <P dir=rtl>اما من اگر هم برگردم به کودکی دلم همان کتاب فارسی و مداد استدلر و تراش آلمانی ام را میخواهد..دلم آن میز دوم را میخواهد که معلمم می آمد شعر میخواند و پرواز میکرد به شهر الفبا....من دلم همان مدرسه ی غیرانتفاعی ۵ کلاسه را میخواهد که چرخشی بود ....من میخواهم یک بار دیگر "بابا آب داد " بخوانم....</P> <P dir=rtl>این روزها مردان با داس می آیند و کبری دیگر زیر درخت در حیاط درس نمیخواند...کوکب هم مهمانی هایش را در رستوران میگیرد....</P> <P dir=rtl>من دلم "انار  ِ دارا " را میخواهد....</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>یـــــــــــــــــــادگـاری:</P> <P dir=rtl>من به اندازه ی یک ابر دلم میگیرد</P> <P dir=rtl>وقتی از پنجره میبینم حوری</P> <P dir=rtl>- دختر بالغ همسایه-</P> <P dir=rtl>زیر کمیاب ترین نارون روی زمین </P> <P dir=rtl>فقه می خواند....</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl></P> <P dir=rtl> تا بعد زیر نور ماه در امان باشی <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> Tue, 22 Sep 2009 14:12:55 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=60 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-60.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-59.aspx تا اطلاع ثانوی اینجانب "متعجب" می باشد.... <P></P> <P>!!!!</P> <P>؟؟؟؟</P> <P>....<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/07.gif"></P> Sat, 05 Sep 2009 23:14:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=59 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-59.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-58.aspx دیشب خواب خدا را دیدم...او گفت:بنده چرا انقدر دور شده ای؟چرا غریبی میکنی؟!مگر از من میترسی؟!من سر تکان دادم..بغضی کردم و دویدم..هرچه میدویدم تا دوتر شوم نزدیکتر میشدم..از این طرف به آن طرف میدویدم..خدا ایستاده بود و پریشانی ام را تماشا میکرد..من فریاد میزدم کمک من از اینجا میترسم..پژواک صدایم می آمد و هول برم میداشت ..من زار میزدم کمک...یکی به من کمک کند..خدا ایستاده بود و میخندید. <P></P> <P>من بازهم میدویدم..عرق کرده بودم و با التماس درخواست کمک میکردم...یک لحظه چشمم به خدا افتاد..او هیچ نمیگفت تنها حظ میکرد از این همه شرارتم..</P> <P>گفت :من اینجایم و تو میترسی؟؟من اینجایم و تو مرا کمک نمیخوانی؟؟گفت بنده انگار زود یادت رفته است که من پناه بی کسی ات بودم...یادت رفته است مدام اصرار میکردی که به جهان دیده بگشایی و من طفره میرفتم از فرستادنت به زمین..یادت رفته است که دلت هوای زمینی داشت و سرت ندای بهشتی..</P> <P>من همان خدایم...همان خدای که بر تو روح دمید و عشقی تازه کرد و نفس بخشید..همان خدا که همبازی تو بود و دل کوچکت که میگرفت در آغوش او بغض میکردی..</P> <P>اما تو دیگر آن بنده نیستی..تو نیستی آن بهشتیه کوچک که گفت همیشه بیادت هستم و منتظرم تا بازگردم  به سوی تو..</P> <P>تو غرق در گناه شده ای...دستان کوچکت بزرگ شده اند و تو دست کسی را به یاری نفشرده ای..</P> <P>تو هر شب سر به بالین میگذاری و مرا حسابی از یاد برده ای...یادت نرود من همان خدایم که هر شب در آسمان چراغی برایت روشن میکنم و در بهشت منتظر پیامی از تو ام..</P> <P>حالا برو بنده ، دلنگران هم نباش اینجا  بهشت کودکی توست..من هرشب منتظرت میمانم و از اینجا یم دل سیر تماشایت میکنم...</P> <P> </P> <P>"خوب است خدایی دارم که هر شب دلش برایم تنگ میشود و چلچراغی برایم روشن میکند و در این هیاهو هوایم را دارد..."</P> Mon, 17 Aug 2009 13:16:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=58 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-58.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-57.aspx خدا رحمتت کنه عمو یحیی!تا بودی چقدر اذیتت میکردیم و از روزی که رفتی چقدر دلتنگتیم.میدانی اگر تو در آخرین سالهای با شرافت عمرت تنها در برخی از موارد غر میزدی! من در در اولین روزهای جوانی و بعضا در آخرین روزهای نوجوانی مثل تو شده ام و یکبند نق میزنم....البته این خیلی هم بد نیست....یعنی کاهی ممکن است خوب هم باشد....حالا بگذار همه هی بگویند : دختر تو چرا انقدر غر غرو هستی؟! اصلا چه اهمیتی دارد؟! <P></P> <P>راستی رادیو ی چوبیه قدیمی ات را یادت می آید؟! عجب سوال احمقانه ای!!! چطور ممکن است یادت نیاید وقتی که نیمه شب و شب و صبح و ظهر دائم کنارت بود و تو همه ی آوازهایش را از بر بودی...</P> <P>یادت می آید آن سالها موج رادیو ات را تنظیم بر شبکه جوان کردم تا به اشتیاق صدای جوانی خاطراتت را مزمزه کنی؟!</P> <P>یادت می آید که همیشه روی خط جوونی فرشید منافی چگونه من و تو را سرزنده میکرد؟!</P> <P>یادت هست که گفتی حالا دیگر سالهاست که برای جوان بودن پیر شده ام و اما نمیدانم که چرا این صدا هنوز هم دستان پینه بسته ی مرا به جنب و جوش می آورد...</P> <P>من زنگ را که زدم و تو در را که باز نکردی نگرانت نشدم...فکر میکردم بازهم صدای رادیو جوانت را تا آخر زیاد کردی تا از هیاهوی دنیا ی کهن سالی در امان باشی...دیگران آمدند...و هی زنگ در را زدند..از دیوار آمدند توو....جیغ زدند...رضا سیم را از برق کشید و صدای جوانی طع شد...من باز هم نگرانت نبودم..تنها میخواستم صدای جووانی ات را روشن کنم..یادت می آید که وقتی جشنواره ۱۸ کلمه ای بود به من گفتی : تا صدای جوانی هست..من هم هستم...آنها نه تنها فقط تو را بلکه صدای جوانی خاموش ِ نسل مرا هم میشنوند.... و شنیده شدن شد شعار همیشگی ما...</P> <P>و بعد از رفتنت من نگران صدای خاموش جوانی تو بودم....و بعد از رفتنت، بعد از اتمام هیچ برنامه ای دیگر انتظار نمیکشیدم تا تلفن زنگ بزند و تو با صدای زریفی ناشی از ۷۰ سالگی! از قسمت های جذاب برنامه بگویی و بعد ایراد از لحن گوینده و از وضع افتضاح سی دی ها بگویی که هی قطع میشدند ...</P> <P>هرچند که جایت خیلی خالیست...اما خیلی نگران رادیو مان نباش....</P> <P>حالا روزهاست که یک صبح بی سلام ست...حالا روزهاست که قرار شبانه ای نیست تا دل آرام بگیرد...حالا دیگر پچ پچه ها مان را گرفته اند و و در بوق و کرنا کرده اند..حالا دیگر هفت شنبه ای نیست که جمعه ها تا ظهر میخ رادیومان بکند...</P> <P>حالا اگر اینجا بودی حتما از من میپرسیدی : فرشید منافی چه شد؟!</P> <P>من حتم دارم با دیدن چهره بنفشه رافعی در سیما بغض میکردی....</P> <P>درست است دیگر رادیومان بنفشه رافعی ندارد...آروز جعفر پور هم رفته....فرشید هم دیگر صدای جیغ هایش نمی آید...نیما هم پارازیت را ول کرد و رفت....راستی حامد جوازده هم دیگر جوانی آزادی ندارد...رضا ساکی و مهدی زریباف هم نیستند...از مهران دوستی هم بی خبرم...راستش دیگر نشانی درست را از یاد برده ام..گلبن هم دیگر همیشه تهیه کننده نیست...حاج وحید جلیلوند هم امسال شب ۲۱ ام ماه رمضان برنامه نداشت؟!!!قرار هر ساله اش را یادت هست؟! اما او هم سر قرار نبود؟!</P> <P>شنیده ام نگرس فتحی هم اخراج شده...همین دیروز شنیدم....چرایش را نمیدانم..آخر اگر بازهم بگویم هیچ اتفاق خاصی رخ نمیدهد!!</P> <P>نرگس ففتحی را که حتما یادت هست......آن آیتم های خنده دارش با علی ضیا در روی خط جوونی...</P> <P>او رفت و دوستان من درگیر روز جوان بودند و از حال و هوای جوانی مینوشتند و کلی ذوق میکردند که قرار است دوباره شنیده شویم...</P> <P>میدانی حالا دیگر صدای جوانی ما را هم خفه کرده اند و کسی نیست که جوانی را فریاد کند....!!!</P> <P>این ها همه رفته اند..این هم میروزد..جوانی را میگویم...حالا خوب است که تو جوانی را چشیدی و بعد رفتی...</P> <P>میدانی من دلم برای نوشتن از "صدای جوان ایرانی" خیلی تنگ شده...</P> <P>خدا رحمتت کند....</P> <P> </P> <P>پ ی و ن د : </P> <P>دیروز یک جوون ۲۶-۲۵ ساله پر کشید و رفت..کسی که دو سه سال بخاطر تومور مغزی درد کشید و شب تولد حضرت مهدی(عج) آروم آروم رفت..میخوام توی این روزا برای شادی و آرامش روحش و برای خانوادش توان صبوری دعا کنید...</P> <P> </P> <P> </P> <P>یــــــــــــــــــــادگاری :</P> <P>عریان ترم ز شیشه و مطلوب سنگسار</P> <P>این شهر بی نقاب قبولم نمیکند!!!</P> <P> </P> <P>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> Tue, 04 Aug 2009 11:45:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=57 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-57.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-56.aspx میدونی این پست ُ خیلی وقته که می خوام بنویسم...</P> <P>یعنی راستش رو که بخوای خیلی وقت که میخوام فقط از رادیو جوان بنویسم...</P> <P>می خوام از خودم و خودت بنویسم...</P> <P>از خودم و تویی که خیلی وقته فراموش شدیم...حتی بعضی وقتا خیلی وقته سراغی از هم نگرفتیم...</P> <P>میخوام از حلقه ای بنویسم که یه روزی جشنایی برگزار میکرد که سالنش تا ته پر میشد...</P> <P>از اون روزایی که مدیر اون حلقه آخر سالن پشت همه می نشست و بعد میومد جلو و همه ی بچه ها رو نگاه میکرد و حرفاشونو میشنید...</P> <P>همون مدیر....اجازه میدی بگم پدر؟؟؟</P> <P>بگم پدر شبکه...بگم پدر حلقه....؟؟؟</P> <P>نه...نگم..آخه این جوری حرمتها و فاصله ها شاید زیاد بشه...</P> <P>بذار بگم بزرگ....بذار بگم دوست...بذار بگم همراه....بذار بگم یه مرد....یه مرد بزرگ همراه و دوست...</P> <P>یه بزرگی که همه مون رو باور کرد قبل از هر آدم دیگه ای..</P> <P>یه آدمی که اگر چه الان نیست اما وقتی توی وبلاگای حلقمون سرک میکشم هنوز به عنوان مدیر فیروزه ای قبولش داریم...</P> <P>یه آدم که حلقمون و رنگ و رو بخشید و همه مون رو دور هم جمع کرد.....</P> <P>بذار از همین حلقه بگم که حالا این همه دوستی برامون گذاشته...</P> <P>بذار از شبکه ای بگم که یه روزی "میخ " اش بودیم و با برنامه های صاف و صادقانش حال میکردیم...</P> <P>از شبکه ای که شنیدمون.....</P> <P>از شبکه ای که همه ی برنامه سازاش روی آرم برنامه هاشون نوشتن" شنیده می شوید "</P> <P>بذار از محبت های آدمایی بگم که گفتن "شنیده میشوید " عمل کردن بهش و وقتی میگفتی از حلقه ی وبلاگ نویسان شبکه ی جوانی با لطفی که داشتن به تو احساس شادی میکردی....</P> <P>بذار بازم از بزرگمون بگم.....از بزرگی که وقتی از شبکه و از برنامه سازا و از همکاراش میگفت ما رو کنار اونا گذاشت...از همون بزرگی که توی دومین جلسه حلقه ی وب گفت : بیاین هر روز حلقه ی دوستیتون بزرگ تر کنین...از بزرگی که وقتی رفت اشک و حسرت برگشتنشو حتی تا امروز  به دلمون گذاشت....راستی چقدر وقتی بود باهم دوست تر بودیماااااا....چقدر وقتی بود برنامه گوش میدادیماااا..</P> <P>چقدر  وقتی بود عاشق رادیومون بودیماا.......چقدر وقتی بود "جوونی آزاد " بودااا...چه خوب که سهمیه بندیش نکرد...</P> <P>میدونی من نمیخوام راجبع به برنامه هایی حرف بزنم که برنامه سازاش یه روزی مشنیدنمون....</P> <P>من نمی خوام گله کنم از رادیومون که دیگه فقط یه عنوان از جوان داره....</P> <P>من میخوام از خود ِ خودمون بگم...از همین حلقه....</P> <P>از این همه دوستی....</P> <P>از این همه وبلاگای جور و واجوری که زدیم و باهم خیلی جوونانه دوستی کردیم...</P> <P>از  همین آدمایی که من روزی هزار بار دلم براشون تنگ میشه...</P> <P>حلقه ی وب یه بهوونه بود برای دوستیه ما...</P> <P>برای اینکه بشینیم و در مورد برنامه هایی که دوست داریم بنویسیم ....و برامون احترام قائل باشن...</P> <P>همون حلقه ی جوانان وبلاگ نویسی که هزار تا پنجره داشت....</P> <P>چرا این قدر دوستیهامون کم شده؟؟؟؟</P> <P>چرا این همه وبلاگ هامون حذف شده؟؟؟</P> <P>چرا وبلاگامون دیگه بروز نمیشه؟؟؟؟</P> <P>چرا دیگه کمتر از رادیو جوان مینویسیم؟؟؟؟؟</P> <P>توی جشن اسفند ۸۷ رادیو جوان، برای ماها صندلی ویژه ی اعضا گذاشته بودن...راستی اون صندلی ها پر شد؟؟؟</P> <P>چرا توی جلسه ی حلقه ی وب خرداد ۸۸ جوان حدودا ۲۰ نفر فقط شرکت داشتن؟؟</P> <P>چرا رادیو ی ما دیگه برای ما برنامه نمی سازه؟؟؟</P> <P>چرا؟؟؟؟</P> <P>چی شد؟؟؟</P> <P>چی شد که ما هیئت مدیره حلقه ی وب راه انداختیم؟؟؟</P> <P>برای اینکه گروه گروه بشیم و اگه زیر مجموعه  ی گروه جوان و یه چیز خاصی نبودیم حذف بشیم؟؟؟؟</P> <P>که  فقط راجب به اون گروه خاص بنویسیم ؟؟؟</P> <P>مگه جوونی آزاد نبود؟؟ مگه هزار تا پنجره نداشت؟؟؟ مگه توپ نبود؟؟؟ مگه آخرش نبود؟؟؟  مگه یک سبد ترانه نداشت؟؟</P> <P>نه...</P> <P>من نمیتونم...</P> <P>من نمیتونم دوستامو جدا کنم و به بعضی اندیشه ای بگم به بعضی جامعه ای و به بعضی ورزشی و بعضی ها رو فرهنگی خطاب کنم...</P> <P>من نمیتونم از بین این همه گروهی که دوست داشتم فقط یکی انتخاب کنم...</P> <P>نمیشه..باور کن که نمیشه...نمیشه نشست و از بین برنامه سازایی که دوستشون داری فقط برای یک گروه خاص بنویسی...</P> <P>نمیشه دلتنگ رادیویی نباشی که یه روزی مال تو بود ..</P> <P>نمیشه چشم ببندی به این همه دوستی ای که نذاشت خیلی وقتا تنها باشیم....</P> <P>نمیشه که یادمون بره بزرگمون و رئیسمون و دوستمون رو...</P> <P>نمیشه تسنیم و اون همه حال و هوا ی خوب و قشنگ و از یاد برد...</P> <P>اما میشه دلتنگ بود....میشه دلخوش بود به همه ی همون روزای خوب....میشه هنوز هم دوستایی داشته باشی که به شوق کامنتای اونا و خوندن وبلاگاشون Dial – up کنی.............میشه هنوز هم امید داشت به حلقه ی وبلاگ نویسان جوانی که که به قول بزرگشون  " زمین روبه دور می چرخند "</P> <P>میشه هنوزم ما وبلاگ نویسان شبکه ی جوان باشیم...همون قدر جوان و همون قدر امیدوار ...</P> <P>امیدوار به کسایی که رادیو ان.............امیدوار به برگشت اونا...امیدوار به دوباره فیروزه ای شدن همه مون....</P> <P>سلام دوست من...سلام...</P> <P> </P> <P> </P> <P>یـــــــــــــــــآدگـاری :</P> <P>هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده به عشق</P> <P>بر او نمرده به فتوی من نماز کنید....</P> <P> </P> <P>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> <P> </P> <P> </P> Fri, 17 Jul 2009 19:21:07 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=56 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-56.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-55.aspx <P dir=rtl>پرده ی اول = روزهای بی تو :</P> <P dir=rtl>تو رفته ای، من گیج و سرگردان به عکست خیره مانده ام. تو رفته ای و من تنهای تنها شده ام. تو رفته ای و برای دیگری سرودی از عشق میخوانی.تو رفته ای  و من به روزهای نبودنت عادت نمیکنم!!تو رفته ای و تو را از لابه لای واژه های دفترم جست و جو میکنم. تو رفته ای و من بی تاب آمدنت هستم.</P> <P dir=rtl>پرده ی دوم = خاطرات :</P> <P dir=rtl>به روزهایی فکر میکنم که نارم بودی.به روزهایی که هر روز جوابم را میدادی.به اولین باری که کنارم نشستی.به اولین شعری که برایت نوشتم.به اولین اشکی که برایت ریختم.به شعری که تو برایم سرودی.به پرچانگی ام که تو اوایل با کمی گنگی تنها نگاهم میکردی.به نگاهت که همیشه مرا سرمست میکرد.من به عشق تو فکر میکنم.به آن روزی که فهمیدم دیگری را دوست داری.به روزی که گفتی"باید با "او "درست صحبت کنم"به روزی که بخاطر تو با او دعوا کردم و تو سرم داد کشیدی. به روزی که من با تو بودم و او گفت: با بودن "من" کنار "تو"  با تو حرف نمیزند!به روزی که مرا نادیده گرفتی.به روزهایی که مرا دوست نداشتی.به روزهایی که مرا باور نداشتی.به روزی که به خستگی احساسم لبخند بی تفاوتی زدی!من به  روزی فکر میکنم که کنار آن درختها کاج نشسته بودیم و تو ساعت مچی ات را در آب انداختی و بعد با چوب درخت ساعتت را که لابه لای شیشه اش تکه های علف و چوب بود درآوردیم.من به روزهایی فکر میکنم که مرا،عشق مرا انکار کردی.</P> <P dir=rtl>به آخرین روزی که آمدی و گلهای سفید برای "او" آوردی و او رفت و تو آنها را در سطل آشغال فروکردی. به روزی که وقتی کنارت بودم سنگینی نگاهش را حس میکردم..به روزی که گفتم برو...به روزی که فکر میکردم قلبم توان این را دارد که فقط دوست بدارد...به روزی که فکر میکردم مهم نیست من را دوست نداشته باشی...مهم نیست قضاوتت چگونه باشد...مهم این است که من تو را دوست خواهم داشت.</P> <P dir=rtl>به روزی که حرفهایت دلم را شکاند و به روزی که از حرفهایت نفرت می بارید..مگو نه که من باور ندارم..بارها و بارها با قضاوت نا درستت مرا درهم کوبیده ای.</P> <P dir=rtl>من به تو فکر میکنم.تا صدای هر زنگ تلفنی را که شنیدم به سمتش بدومو به امید شنیدن صدایت بلند سلام کنم.عکست را در آغوش میگیرم.من غرق در روزهای با تو بودن میشوم.من بغضم را برایت </P> <P dir=rtl>Mail میکنم.تو جوابم را نمیدهی. "او" هر روز از تو خبر دارد.</P> <P dir=rtl>پرده ی سوم = فراموشی :</P> <P dir=rtl>با خود عهدی بسته ام. و به حرمت عشق و کاغذ و تنهایی قسم خورده ام.قسم خورده ام فراموشت کنم.قسم خورده ام عشق و یاد تو را از ته دلم بیرون بکشم و لای قفسه ی کتابهای قدیمی پدر پنهانش کنم.قسم خورده ام که دیگر به اشتیاق شنیدن طنین صدایت دستهایم نلرزد و شماره ات را نگیرم.قسم خورده ام دلم را بند نگاه معصومت نکنم و هق هق اشکهایم را نادیده بگیرم و دیگر در تنهایی و آشکار نه شعری برایت بخوانم و نه اشکی را بسوزانم.قسم خورده ام تا روزی که روی تخت دو طبقه ات دراز نکشیدی و از سر دلتنگی نامه هایم را دوباره....نه نه..سه باره و اصلا چهارباره نخواندی و اشکهایت گونه هایت را تر نکرد، تا روزی که تو گوشی تلفن را برداری و مشتاق شنیدن صدایم زنگ نزنی،قسم خورده ام هرگز!!!!!هرگز بی تابت نشوم...قسم خورده ام که دیگر فراموشت کنم...</P> <P dir=rtl>پرده ی چهارم = از نو شروع میکنم :</P> <P dir=rtl>میدانی دیگر آن بچه ی ساده ی آن روزها نیستم.زیرک شده ام.دیگر لازم نیست تمام مسائل را برایم توضیح دهی و به سادگیه صادقانه ام پوزخند احمقانه ای بزنی.</P> <P dir=rtl>من بزرگ شده ام....کار میکنم..کار  میکنم.....خانه ام را عوض میکنم و از صبح تا شب می نوسیم...می نویسم...می نویسم...حالا همان عشق رویایی زندگی ام را پر کرده...</P> <P dir=rtl>پرده ی پنجم = من خودم را پیدا کرده ام :</P> <P dir=rtl>خوب است بدانی، دیگر محکم قدم بر میدارم.خودم را از لابه لای واژه ها به اثبات رسانده ام و مبنای شاد بودن را نفس میکشم و حد بی خیالی را در تابع فشردگی لبخند میزنم.دیگر جا پای بی اطمینانی و ریسک نمیگذارم..کار میکنم...می نویسم...زندگی میکنم.</P> <P dir=rtl>پرده ی ششم = نمایشگاه کتاب :</P> <P dir=rtl>برای شروع مراسم لحظه ها خسته ام میکنند.نگاهم میلرزد..ساعتم را نگاه میکنم.با تلفن دستی ام وضعیت را چک میکنم و میخواهم ادای دانای کل و مراقب همه چیز بودن را در بیاورم.جمعیت رویه روی غرفه پر میشود.امروز و فردا جشن بزرگی داریم.تو لا به لای جمعیت هستی و مرا نگاه میکنی.برنامه شروع میشود..نگاهم آرام میگیرد.آخر مراسم با دوستی هم صحبت شده ام. تو جلو می آیی و مرا به نام فامیل صدا میکنی.من برمیگیردم  و به چهره ات خیره می مانم و صورتت را با عکس بک گراند آن سالهای گوشی ام مطابقت میدهم...خیره می مانم و یاد بغضی شسکته می افتم....بامکث می پرسم...ش..ما..فلانی هستی؟بعد لبخند میزنی.من هم.مثل رفتارم با دیگران(کمی گرم تر) حالت را می پرسم و سراغ از برادر کوچکتر شیطانت میگیرم که اجزای صورتش مثل تو بود.از روزگارت می پرسم و با شیطنت و غرور میگویم: من هم سرگرم همین کارها هستم.تلفن همراهم مدام زنگ می خورد. از دیدنت ابراز خوشحالی میکنم و میروم و تو محو رد رفتن من و گم شدنم در جمعیت مبهوت مانده ای.</P> <P dir=rtl>روی صندلی خود مینشینی و به نفر کنار دستی ات می گویی: "روزی او عاشق من بود."</P> <P dir=rtl>پرده ی هفتم = پک بار دیگر تو :</P> <P dir=rtl>به خانه میرسم.با کفشهام در خانه راه می روم.تو بازهم پیروز شدی.تو مرا دوباره برهم ریخته ای. مانتو و کیفم را را به گوشه ای پرت میکنم.دکمه ی پیغام گیرا میزنم : سلام......تو چرا باید بیایی؟مگر برایت مهم بودم؟! اصلا چرا رفتی که حالا بیایی؟ چرا آمدی؟؟؟چرا آمدی و ذهن آشفته ی مرا درهم ریختی و بی اعتنا به من و دلم رفتی؟چرا با حرفهایت که همیشه دوستشان داشتم ، سنگ برداشتی و بر قلبم زدی و زدی و هی زدی...چرا تکه ی شیشه را در قلبم جا گذاشتی تا هر بار قلب کوچک مرا بسوزاند؟</P> <P dir=rtl>آب را برای جوش میگذارم..به تو فکر میکنم..روی مبل روبه رو به تلوزیون دراز میکشم و ذخم کهنه ام دلم را می سوزاند.رادیو را  روشن میکنم. " تو ای پری کجایی " می خواند.چرا شماره ات رانگرفتم؟ به تو فکر میکنم...به "او" که تو را از من گرفت.نه نگرفت..تو خودت مرا رها کردی..به " او" که تو را دوست دارد..به "او" که دلم برایش تنگ می شود. به او که محکم بود همیشه مقابل من احساساتی قرار میگرفت.راستی هنوز هم با "او" در ارتباطی.؟ هم او که نامش شبیه نام من و اصلا بگذار بگویم همنام خواهر من بود!</P> <P dir=rtl>او که برق نگاه روشنش همیشه دلم را میلرزاند...</P> <P dir=rtl>بغض می کنم..صدای جوش آمدن آب بغض نیامده ام را خفه می کند. چای را میریزم و داغ داغ می خورم.به تو فکر میکنم...به تو فکر میکنم...به تو فکر میکنم...</P> <P dir=rtl>پرده ی هشتم = دلتنگی :</P> <P dir=rtl>به عکاسی می روزم و اصرار میکنم که عکس بزرگی را برایم تا شب آماده کند. امروز دومین روز مراسم است.من بیتاب آمدنت در جمعیت اسیتاده ام.من منتظر رسیدنت مراسم را طولانی میکنم. من بین هجوم نگاه های نا آشنا دنبال تو میگردم.</P> <P dir=rtl>تو نمی آیی.</P> <P dir=rtl>پرده ی نهم = افسوس :</P> <P dir=rtl>عکس بزرگت را پس گرفته ام. به خانه می آیم و همه جا را مرتب میکنم. آب را میگذارم تا جوش بیاید. روی تمام قرار هایم تیک میزنم و ساعت را برای فردا صبح کوک میکنم. عکست را بزرگ کرده ام.همان عکست که به طرز معصومانه ای نگاه میکنی و سفیدی چهره ات روی گونه هایت به صورتی میزند. روبه روی مبل بزرگ توی هال، درست پشت میز تلوزیون یک دیوار خالی است. عکست را به دیوار چفت میکنم.به خودم میگویم: عالی شد...اینجا تنها جای همین بود...چقدر جایش خالی بود.هنوز هم نگاهت دستپاچه ام میکند. تو این دستپاچگی را هیچ وقت نفهمیدی. روبه روی آینه می ایستم و بعد از مدتها آرایش دهه ی شصتی ام را که عموما زنان ۵۰-۴۰ ساله میکنند،  کنار میگذارم و خودم را زیبا میکنم. دو فنجان چای میرزیم و روبه روی عکست مینشینم. من صدای " ای الهه ی ناز " بنان را تا آخر زیاد میکنم و های های حتی به جای این همه سال سکوت و خنده، بلند اشک میریزم.زیر پلک پایینم سیاه میشود. بینی ام سرخ می ماند. چای را سر میکشم .گلویم را می سوزاند. من تو را دوست داشته ام.من تو را از دست داده ام...من تو را دوست دارم...من خودم را گول میزدم.</P> <P dir=rtl>پرده ی آخر = برای همیشه تو :</P> <P dir=rtl>تو را در همه جا کنار خودم حس میکنم و ما از هم بی خبریم. من هر روز برای عکس خانه مان گل های سفید می خرم و در را که باز میکنم بلند می گویم: سلام..من آمدم.</P> <P dir=rtl>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</P> <P dir=rtl>پ ی و ن د :</P> <P dir=rtl><A href="http://sedayejavaneirani.blogfa.com/8711.aspx" target=_blank>برای تولدت نوشتم، یادت هست؟</A><A href="http://sedayejavaneirani.blogfa.com/page/myprojects.aspx" target=_blank></A></P> <P dir=rtl>یـــــــــــــــــادگـاری :</P> <P dir=rtl>بگیر دست مرا آشنای درد بگیر</P> <P dir=rtl>مگو چنین و چنان دیر میشود گاهی</P> <P dir=rtl>به سوی خویش مرا میکشد چه خون و چه خاک</P> <P dir=rtl>محبت است که زنجیر می شود گاهی....</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> Fri, 03 Jul 2009 12:33:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=55 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-55.aspx http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-54.aspx میدونی من یادم نیست از چند ماهگی شروع کردم به حرف زدن؟! <P></P> <P>یادم نیست که کی تونستم جمله ها رو قشنگ ادا کنم؟!</P> <P>یعنی حتی یادم نیست اولین باری که ازت چیزی خواستم کی بوده؟!</P> <P>اما حتما توی همون عالم بچگی هم خیلی دست به دامانت که نه،دست به درگاهت شدم.!</P> <P>شایدم تو اون موقع ها بیشتر جوابمو میدادی و بیشتر اجابتم میکردی!</P> <P>اما صبر کن!این یکیو خوب یادمه...یه لحظه هایی که برام جاودانه ان و تو رگام جریان دارن...یه لحظه هایی که هنوز که هنوزه دلم براش تنگ میشه...</P> <P>یادمه وقتی ۴-۳ ساله بودم...وقتی دستام انقدر کوچیک بودن که نمیتونستن مهر و سجاده و جانمازم و بغل کنه و تا مسجد محل بدو ِ .....</P> <P>یادمه وقتی اولین بار چادرنماز سفیدم با گلهای صورتی و بنفش و آبیش و مامان برام دوخت و بابا سرم کرد و باهم به مسجد رفتیم،یادمه وسط نماز خسته شدم و نشستم و به درو دیوارای خونه ی قشنگت خیره موندم و گفتم:به منم از این خونه ها میدی تا عروسکامو بیارم توشو همه باهم زندگی کینم؟؟؟</P> <P>یادمه چقدر اون موقع ها بهت نزدیک بودم و حالا................</P> <P>راستی چند وقته که مسجدت نیومدم؟چند وقته که دلم هوای نماز خوندن با جماعت بندتو نکرده؟؟؟</P> <P>میدونی الان دستام حسابی بزرگ شدن...انقدر که ممکنه محکم به صورت کسی سیلی بزنه...!میدونی الان دیگه قدم بلند شده و دیگه لازم نیست که صندلی ُ تا سر طاقچه ی عزیزجون بکشم و سجاده ی پر از مریمشو بردارم...!میدونی حتی یه زبون دارم که میگن سه برابر قدمه و ممکنه گاهی دل بنده ایتو بشکونه...!</P> <P>اگه من بزرگ شدم....اگه استخوونام رشد کردن...اگه دیگه تته پته کردن و یادم رفته...اگه دیگه تاتی تاتی نمیکنم و نمیخورم زمین....اگه این همه ازت دور شدم...اگه وقتی نگام به قفسه ی کتابام میوفته و قرآنتو...حقتو .....حجتتو،خاک خورده میبینم و شرمنده رومو برمیگردونم و خودمو به اون راه میزنم...اگه همین قلمی که دراه برات مینویسه.............!!!!!!</P> <P>اصلا خدا مگه تو همه ی اونایی که میخوام و میبینم و میدونم و نمیدونی؟؟؟!!!</P> <P>پس این چه پستیه؟ این چه حالیه؟ این چه ماهیه؟این چه روزیه؟</P> <P>حالا که سجاده ی نماز صبحم پهنه ودارم از عطر یاسش جون میگیرم.</P> <P>حالا که وقتی نمازم تموم میشه سلام میدم به تو و نبوتت،سلام میدم به تو همه ی بندگان صالحت...</P> <P>حالا که وقتی صورتمو از قبله ات..از کعبه ات...از میعادگاه عشق ات..از اونجایی که دلم ندیده براش پر میکشه،بر میگردونم و انگار تو این طرف و اون طرف گونه هامو بوسه ی خنکی میکنی و قند تو دلم آب میشه...</P> <P>خدا...من..، من  ِ بنده.....من ِ کمترین....من ِ کوچکترین...همین منی که قرآنتو نمیفهمم اما وقتی قاری "ترتیلُ " از سرمیگیره اشکام دلمو میلرزونه و دلم هواتو میکنه...همین  فائقه ای که توی سطر سطر قرآنت خوشو خطاب میبینه...همین بنده ی گناهکار پشیمونت که هزاربار توبه میشکنه و ده هزار بار توبه برمیگردونه...همین بنده که سرش از شرم پایینه..بنده ای که آرزوهاش...آرزوهای گاه و بیگاهش....آرزوهای تکراریش..کوچیکش..دنیاییش..دلخوشکنکش....</P> <P>بنده ای که شاید از شنیدن صدای "غلط کردم" اش خسته شده باشی...</P> <P>بنده ای که شب آرزوهاشه...</P> <P>خدا تا حالا چقدر آرزو کردم؟!  چقدر گریه کردم؟! چندتا روزه گرفتم؟! چندبار پناهم دادی؟! تو که میدونی بگو...من حسابش از دستم در رفته.....</P> <P>خدا امروز روز بزرگیه..امشب جشن بزرگیه...!</P> <P>چندتا مهمون داری امشب دم افطار؟! چندتا دست بروت دراز ِ امشب؟! چندتا دلشکسته امروز سر اذان ظهر در خونتو میزنن و خسته نمیشن؟!</P> <P>خدا تو این همه شلوغی هواست به منم هست؟! میشه منم باز قبول کنی؟! میشه آرزوهامو زود ِ زود براورده کنی؟ میشه به رویام رنگ حقیقت بزنی؟؟؟؟؟؟میشه قبلم همیشه دلتنگت باشه؟!</P> <P>خدا از این همه بی عدالتی خسته شدیم...</P> <P>چند شب دیگه سر پشت بوم بگیم "الله اکبر " تا گوش "بشر صغیرت" کر بشه؟</P> <P>چندتا شمع دیگه فوت کنیم و بگیم "اللهم عجل لولیک الفرج" تا "مونجیت"،تا "مونجیمون" بیاد؟!</P> <P> </P> <P>پروردگارا..تو را به خداوندیت قسم.....</P> <P>تو را به عدالتت قسم....تو را به نورانیتت قسم....</P> <P>تو را به حق تو سوگند.....تو را به رحم تو سوگند</P> <P>" که امشب آسمان همه مان را نورباران کن"</P> <P>( آمین )</P> <P>یـــــــــــــــادگـاری:</P> <P>آرزوهاتو یه جا بنویس و یکی یکی از خدا بخواه. تو یادت میره اما خدا یادش نمیره که چیزی که"امروز"داری،آرزوی "دیروزت" بوده.</P> <P> </P> <P>تا بعد زیر نور ماه در امان باشی<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/09.gif"></P> Thu, 25 Jun 2009 00:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sedayejavaneirani&postid=54 sedayejavaneirani http://sedayejavaneirani.blogfa.com/post-54.aspx