میشه چشم بست به اتفاقایی که خیلی ساده و اتفاقی وارد زندگیت میشن...

میشه حتی گوشهاتُ پر کنی از سکوتِ نشنیدن!!!

میشه بین این همه دیوونگی،منطق ُ زیباتر از هر لحظه ای ترسیم کرد..

میشه حتی بی بهانه یه پست جدید نوشت...

میشه ذهنت پر از "صدایی" کنی که هفت دهه ست عین آیینه شفاف و صمیمیه باهات!

راستی:

 من به اندازه ی پژواک صدا، "صدا" را دوست دارم.

من از میان امواج واژگون رادیو ی جیبی سربازی پدر،دلم را یافته ام...

من صبح ها را با روزشمار "رادیو ایران" به دبستان پل زدم.

من قصه ی شب رادیو را بین خوابهای کودکی،رویا دیده ام..

من "تسنیم" ها دیده ام..

من"تسنیم"ها شنیده ام..

من برگ های روزنامه ام را با صدای خبر یک ربع به یک ربع "پیام" ها ورق زده ام...

من در گوشهایم شبستانه ی "فرهنگ" را انعکاس داده ام!

من هر روز از سلام گوینده تا بی نهایت افکار بازیگوشم به پرواز درمی آیم...

من ساعتها زیر نور ماه "جوان " ایستاده ام...

من چرخ و فلک"تهران" را هر جمعه سوار میشوم..

من احتمال رسیدن به پله های بلند شهدا را با "تجارت" این روزها تخمین میزنم..

من فراخوان صدای انیدشه ی "گفت و گو " ام.

من هر روز آوای تندرستی را به "سلامت" جان میخرم.

اما

امروز و فردا..

نه نه...! اشتباه شد!!!

از "۴ اردیبهشت" تا "امروز و فردا"،

 جشن بزرگ رادیو ی همیشه دوست داشتنیه منه..

پس

سلام رادیوی جیبی سربازی بابا..

سلام رادیوی بزرگ خاکستریه عزیز جون...

سلام رادیوی خودکاری هدیه ی تولدم!!

سلام رادیوی کوچیک گوشیم...

۶۹ سالگردت مبارک..

اینم یه پست بی بهانه برای دهمین جشوانره ی رادیو..

اینم یه پست اتفاقی برای قشنگترین اتفاق زندیگم...

سلام ،

شصت و نهمین اردی بهشتت مبارک...

"رادیوی من ،برای همه

رادیوی ما، همیشه با ما...

یــــــــــــادگـاری:

با تیشه ی خیال تراشیده ام تو را

در هر بتی که ساخته ام دیده ام تو را

از آسمان به دامنم افتاده آفتاب؟

یا چون گل از بهشت خدا چیده ام تورا؟

رویا ی آشنای شب و روز عمر من

در خواب های کودکی ام دیده ام تو را

از هر نظر تو عین پسند دل منی

هم دیده هم ندیده پسندیده ام تورا

تا بعد زیر نور ماه در امان باشی