امروز وقتی جلوی آیینه ایستاده بودم و مقنعه ام این ور و اون ور میکردم ،نگام به تقویم دیواری اتاق افتاد و خودکار برداشتم تا روی ۲۲ اردی بهشت هشتادوهشتم خط بزنم.بعد یه دفعه چشمم به ۲۴ فروردین خورد و نگام به خط خوردگی های بعدش و بعد مدتها یادم اومد که چندتا پنج شنبه گذشته و من چقدر دلتنگ" صدای جوان ایرانی" م هستیم.

امروز دوباره یادم اودم صدا هنوز هست هنوز میشه شنیدش.

هنوز میشه برای شروع یه برنامه ی رادیویی لحظه شماری کرد.

هنوز میشه وقتی سوار تاکسی میشی چشاتو ببندی و با موزیک و ترانه و صدای گوینده، ارومه آروم بشی.

میشه وقتی توی خلوت خودت گم شدی، همراه صدایی بشی که وقتی هست، دنیا برات رنگ دیگه ای داره.

امروز یاد وبلاگ دوستایی افتادم که خیلی وقته ازشون بی خبرم..

راستی چقدر دلم برای همه تون تنگ شده...

امروز بعد از مدت ها دوباره سر کلاس یواشکی رادیو گوش دادم.

دوباره گوشه ی لبم خنده ی نازکی نشست.

امروز بیشتر از همه به این فکر کردم:

رادیو ی من جوان مرگ شده

یا من خیلی پیر شدم؟؟؟

 

این جمله رو یکی از همین دوستای حلقه ی وبیم بهم زد

راستی

چه بلایی سر "حلقه ی وبلاگ نویسان " مون اومده؟؟

صدا حالش خوبه؟؟من فک میکنم یه کم سرما خورده..واضح نه حرف میزنه نه من درست حسابی میشنوم

اصلا این روزا حالی برای شنیدن مونده؟؟

اگه فهمیدی منو بی خبر نذار..

من دلم برای رادیوی کوچیکم و برنامه های راه شبش خیلی تنگ شده...

 

 

یـــــــــــــادگـاری:

می خواستم جهان را به قواره ی رویاهایم درآورم

رویاهایم به قواره ی دنیا درآمد

(شمس لنگرودی)

 

تا بعد زیر نور ماه در امان باشی